Uit het archief: over mijn fobie

18 September 2012: Ik was al een tijdje bezig met therapie en had mijn diagnoses ontvangen. De blog waar ik toen op schreef heette Les Petites Choses (de kleine dingen) en daar heb ik een aantal posts geschreven die tot op de dag van vandaag nog actueel zijn. Ik zat laatst even te kijken op een harde schijf met back-ups erop en kwam onderstaand artikel tegen.

De post is weliswaar bijna 8 jaar oud, maar het leest alsof ik het gisteren geschreven heb. Als ik mijn weken scores zou geven dan was vorige week een 8,5 en deze week een 4. Geen idee waarom ik weer in die mindset ben gekomen, maar het is schijnbaar niets nieuws.

Lees maar verder, dan zie je dat ik al jaren met ups en downs leef.

De nervositeit is goed bezig in mijn lichaam op het moment van schrijven en dat terwijl ik meer naar het scherm staar dan mijn gedachten in woorden probeer uit te drukken. Het is ook wel wat hoor: op je eigen blog toegeven dat je weer helemaal fout bezig bent en je wéér terug bent gegleden in dat bekende diepe dal.

Aan het eind van mijn vakantie had ik er ontzettend veel zin in om te beginnen aan het nieuwe deel van mijn leven. Ik had plannen gemaakt, was voorbereid en wist het zeker: dit keer ga ik het echt doen. De eerste dag weer thuis ging het ook goed – vroeg uit bed, items van to-do lijst afwerken, op visite bij een vriendin. Maar de volgende dag ging het mis.

Ik werd wakker met een pijnlijke plek op mijn schouderblad die maar steeds erger werd en voor ik het wist lag ik met een pijnlijke en stijve nek in bed omdat die spieren te veel pijn deden. Bewegen ging gewoon niet, ook niet met een paar aspirines in mijn lijf. Uiteindelijk is die pijn wel weggegaan na twee bezoekjes aan de fysiotherapeute en één aan de manueel therapeut (ik stond blijkbaar scheef, maar hij heeft me weer rechtgezet), maar die motivatie die zich had opgebouwd in Frankrijk was als wolken voor de zon verdwenen.

Het ergste is: ik weet precies wat ik allemaal fout doe. Het is niet zo dat ik weer helemaal opnieuw moet beginnen, want ik weet wat ik moet doen om me weer goed te voelen, maar die stomme oude gewoontes van me blijven naar de voorgrond komen waardoor ik niet positief kan zijn over de toekomst. Hoe kan ik veranderen als ik met de kleinste tegenslagen alweer terugval in oud gedrag? Ik ben het vertrouwen in mezelf weer kwijtgeraakt en het kost wederom ontzettend veel moeite om het terug te vinden.

Een fobie is een buitensporige angst voor bepaalde situaties of objecten; dat weet ik ondertussen heel erg goed. En ik weet ook dat je jezelf beter met die situaties kan confronteren dan ze te vermijden, maar het is makkelijker gezegd dan gedaan. Ik ben ook niet terug bij af, want ik weet wat ik allemaal fout doe en wat ik moet doen om het te veranderen. En het grappige is: het is niet eens zo moeilijk!

Ik heb het sinds januari al een paar keer eerder gedaan en ik blijf me steeds langer, steeds beter voelen. Dus wat houdt me tegen? Juist: die buitensporige angst. Ik zit nu weer in een periode dat ik me graag (onbewust) omring met die angst want dat is bekend en veilig terrein. Tegelijkertijd ben ik boos op en teleurgesteld in mezelf omdat ik het weer heb laten gebeuren, ik ben weer terug gegleden en ik moet opnieuw die steile berg op.

Ik weet wat ik moet doen. Ik:
– moet weer in mezelf gaan geloven. Ik kan zoveel meer dan ik denk! En nee, ik ben geen blok aan iemand’s been als ik weer eens in een sociale situatie zit. Ze gaan toch niet met me om omdat ik een slecht mens ben? Nee, ze gaan met me om omdat ik een leuk mens ben!

– moet weer contact opnemen met bepaalde mensen. De angst en negatieve situaties die ik automatisch schets in mijn hoofd slaan nergens op. Ik kan niet voorspellen hoe iemand gaat reageren of hoe ze over mij denken. Daar moet ik me sowieso geen zorgen om maken!

– moet weer de dingen gaan doen waar ik blij van word. Fotograferen, schrijven, schilderen, creatieve decoraties maken – ik vind het allemaal zo leuk en de enige reden waarom ik het nu niet doe is omdat ik een stemmetje in mijn hoofd heb die zegt dat het toch allemaal niet zo goed/leuk is. Who cares?! Het hoeft niet perfect, niet de eerste keer, en het kan alleen nog maar beter worden.

– moet weer een vast dagritme creëren. Niet meer tot midden in de nacht Sims 3 spelen, maar lekker vroeg naar bed zodat ik er de volgende dag ook vroeg uit kom. Niet meer doen wat ik wil (wat er op neer komt dat ik dus eigenlijk helemaal niets doe), maar een schema volgen zodat ik lekker bezig ben gedurende de dag.

– moet weer positiever in het leven gaan staan.

En last but definitely not least, mijn lijfspreuk tegenwoordig:

“If you’re tired of starting over, stop giving up!”

Laat een reactie achter