Uit het archief: Diagnose negatief zelfbeeld

Deze laatste poging tot 30 dagen bloggen heb ik omgedoopt naar een soort van introductie periode. De artikelen die ik van plan was om te schrijven en online te zetten laten nog even op zich wachten, vooral omdat ik een perfectionist ben. Wanneer deze periode voorbij is hoop ik dat ik de psychologie artikelen waar ik mee bezig ben af heb en wat beter met een ritme kan schrijven en publiceren.

Zodoende vandaag weer een blog post uit het archief; dit keer uit 2013. Zo zie je maar dat er heel wat kan veranderen in 7 jaar tijd maar tegelijkertijd ook weer helemaal niet. En als je tijdens het lezen denkt, ‘ze legt het eigenlijk niet uit’, dan heb je helemaal gelijk.

29 April 2013, op lespetiteschoses.nl:

Diagnose: Negatief Zelfbeeld

Vorig jaar maart, na een paar telefonische intake en face-to-face gesprekken met een psychiater van PsyQ, kreeg ik mijn diagnose te horen. De psychiater ging rond de tafel zitten met collega’s en vertelde hen mijn verhaal. Samen stelden ze vast dat ik een sociale fobie, gegeneraliseerde angststoornis en faalangst heb, wat allemaal voortkomt uit een negatief zelfbeeld. In het afgelopen jaar ben ik erachter gekomen hoe dat allemaal werkt en wat er allemaal gebeurt in mijn hoofd. Zo werkt het bij mij:

SOCIALE FOBIE:

De meeste mensen denken dat je, als je een sociale fobie hebt, bang bent voor contact met andere mensen. Wanneer ik iemand vertel dat ik een sociale fobie heb kijken ze me raar aan en zeggen, “Echt waar? Dat zou je niet zeggen, want je bent zo open en spontaan!” Dan trekken mijn wenkbrauwen samen, want zo zie ik mezelf niet in mijn hoofd. In mijn gedachten zie ik mezelf als een verlegen vrouw die altijd maar in een hoekje zit, niet meedoet aan gesprekken en zichzelf zo klein mogelijk maakt. Mijn zelfbeeld in sociale situaties is in werkelijkheid dus compleet anders dan dat wat ik denk.

GEGENERALISEERDE ANGSTSTOORNIS:

Dit wordt ook wel de pieker-stoornis genoemd, wat eigenlijk beter omschrijft wat er in mijn hoofd gebeurt. Ik denk te veel na over daadwerkelijk alles; van ramp-scenarios tot (mogelijke) discussies met mensen… Want dat is het uiteindelijk: ik denk te weten wat andere mensen denken over mij (wat altijd negatief is) en schets zo een beeld in mijn hoofd waarvan ik denk te weten dat het de waarheid is.

FAALANGST:

Iedereen is wel eens bang om te falen, maar als je beter in je schoenen staat ben je toch meer geneigd om toch door te gaan; iets dat je niet doet als je een extreme vorm van faalangst hebt. Sommige mensen krijgen er ook lichamelijke klachten van. Ik heb dat in sommige situaties ook – dan zit ik mezelf zo op te stoken dat ik gewoon spontaan last krijg van een migraine. Als ik dan besluit om het niet te doen verdwijnt de migraine als sneeuw voor de zon. Ook vermijd ik heel veel. Ik wil bijvoorbeeld al heel lang beginnen aan mijn ABC Portraits project, maar ik verzin het ene excuus na het andere: Mijn camera/lenzen zijn niet goed genoeg; ik heb niet genoeg ruimte; de foto’s zullen toch niet lukken zoals ik ze in gedachten heb. Vermijdingsgedrag – ik heb het.

NEGATIEF ZELFBEELD:

Een andere term hiervoor is minderwaardigheidscomplex. Het kan slaan op je uiterlijk; daar heb ik ook heel wat jaren mee rond gelopen zonder dat ik het door had. Vroeger vond ik mezelf dik en lelijk. In de loop van de jaren is dat wel beter geworden. Ik kan het me nog herinneren dat ik op een dag in de spiegel keek en dacht, ‘Hey, ik zie er leuk uit!’ Dat was zo’n rare gewaarwording dat het me altijd is bijgebleven. Af en toe heb ik nog steeds zulke momenten waarop ik me besef dat ik helemaal niet zo fors ben als ik denk. Op sommige foto’s zien mijn benen er echt dun uit terwijl ik ze meestal aan de stevige kant vind. Deze foute gedachten zijn moeilijk om te zetten in positieve, maar daarom zit ik in therapie.

Om aan mijn zelfbeeld te werken ben ik begonnen met een online behandeling van PsyQ. Voor mijn behandelaar is het ook nog helemaal nieuw, dus ik ben benieuwd. Het zorgt er op dit moment voor dat ik meer intensief bezig ben en weer in het materiaal duik. Ik heb in het afgelopen jaar heel wat papierwerk meegekregen van mijn behandelaar en soms helpt het om weer bij het begin te beginnen. Omdat ik de theorie al goed door heb is het makkelijk om de eerste stap te zetten, maar nu moet ik leren om het vol te houden en door te zetten. It will all be worth it in the end.

Dit keer ga ik, om mezelf extra te motiveren, artikels schrijven voor mijn blog over wat ik heb gelezen. Het is een beetje een aantekening voor mezelf en een beetje voor de bezoekers – misschien heb je er wat aan. Omdat ik heb gemerkt dat de meeste mensen niet weten wat bepaalde stoornissen inhouden is mijn doel nu ook om te proberen het zo goed mogelijk uit te leggen vanuit mijn ervaringen en hopelijk een beetje meer duidelijkheid te creëren rondom psychische stoornissen.

Laat een reactie achter