Hi, welkom op mijn blog, waar ik mijn leven met een angststoornis met Nederland en een stuk van België deel. Als je op deze pagina bent terecht gekomen wil je meer over mij weten. Laat ik eerlijk beginnen: ik heb een negatief zelfbeeld en heb moeite om mezelf voor te stellen.

Nee, ik stel mezelf niet graag voor. De verwachting is dat je een beetje over jezelf gaat vertellen en dan sla ik dus helemaal stil. Met geen mogelijkheid kan ik je in zo’n moment vertellen wie ik ben, wat ik doe of wat ik leuk vind. Waarom zou jij, de lezer, dat willen weten? Ik heb een negatief zelfbeeld en een gegeneraliseerde angststoornis; het is voor mij echt heel erg moeilijk voor te stellen dat iemand interesse in mij heeft en me beter wil leren kennen.

Maar goed, als je op mijn blog bent beland en zodoende ook op deze pagina kan ik er eigenlijk wel van uit gaan dat je wil weten wie ik ben. Hoe raar het voor mijn gevoel ook is, je bent hier omdat je meer wilt weten over de schrijfster.

[ ZELFPORTRET ]

De Schrijfster

Hi, ik ben Kim, 38 jaar en na mijn hele leven in Amsterdam gewoond te hebben ben ik sinds Januari 2020 verhuisd naar Kerkrade, Limburg. Het is een hele verandering, maar zeker een positieve. Sinds ik hier woon gaat het veel beter met me, weg van de prikkels van de grote stad en begin ik steeds minder last te hebben van de depressie waar ik jarenlang in zat.

Ik woon nu nog even bij mijn ouders in huis, maar hoop binnenkort op zoek te kunnen gaan naar een huisje voor mezelf en mijn hond Sunny. Het liefst bleef ik ergens in de buurt waar ik nu met mijn ouders woon, want ik vind het hier heerlijk maar ergens anders in de buurt van Kerkrade lijkt me ook prima wonen. Zo lang ik maar dichterbij de natuur woon dan in Amsterdam vind ik eigenlijk alles prima.

Mijn Psychologie

Vroeger, voordat ik enorm last kreeg van al mijn psychologische problemen, deed ik heel veel dingen met plezier. Ik heb wel altijd last gehad van een minderwaardigheidscomplex (zoals ze het toen benoemden). Ik ben ook altijd angstig geweest, maar tot eind 2011 had ik geen idee waarom dat was. Toen ik eenmaal naar de huisarts ging met m’n neerslachtige gedachten en werd doorverwezen naar PsyQ kwam ik er pas achter dat ik serieuze psychologische problemen had.

De diagnoses die ik na mijn eerste gesprek met een psychiater kreeg waren:

  • gegeneraliseerde angststoornis
  • sociale fobie
  • extreme vorm van faalangst

Eenmaal in therapie kwamen we erachter dat al die diagnoses voortkwamen uit het hebben van een negatief zelfbeeld of, zoals ik het mijn hele leven kende: een minderwaardigheidscomplex.

Ik ging in therapie bij PsyQ, waar ik eerst anderhalf jaar een individuele behandeling kreeg. Het was een periode waarin alles met pieken en dalen ging: het ene moment probeerde ik alles zo goed mogelijk te doen en het volgende gaf ik er niks meer om. Na anderhalf jaar werd me aangeraden om in groepstherapie te gaan en heb ik dat ook zo’n anderhalf jaar gedaan. Het feit dat ik omringd werd door mensen die hetzelfde soort problemen hadden deed me beseffen dat ik niet alleen was, maar net zoals tijdens mijn individuele therapie ging het met pieken en dalen.

In de 9 jaar sinds ik mijn diagnoses heb ontvangen ben ik, achteraf gezien, eigenlijk meer er naar gaan leven. Ik liet mijn diagnoses mijn leven bepalen en daardoor gleed ik langzamerhand steeds dieper een depressie in. De dingen die ik vroeger zo leuk vond om te doen liet ik links liggen en ik gooide me veel liever in vermijdingstechnieken zoals films/series kijken tot ik ze bijna uit mijn hoofd kende. Ook gamen werd een ding: ik speelde veel liever de hele dag een videospel dan dat ik andere dingen deed.

Dat waren allemaal onbewuste manieren om maar niet stil te hoeven staan bij hoe slecht ik me voelde. En juist dat zorgde ervoor dat ik in een vicieuze cirkel bleef hangen. Pas toen ik verhuisde naar een compleet nieuwe omgeving waar ik helemaal opnieuw moest beginnen begon ik er uit te komen.

En nu? zal je misschien wel denken. Nu ben ik bezig om al mijn oude passies weer op te pakken en gebruik ik mijn blog als uitlaatklep.

Wat zijn mijn oude passies?

[ FOTOGRAFIE DRIELUIK ]

Fotografie

In de tijd dat ik nog actief bezig was met fotografie vond ik, net zoals nu eigenlijk, dat m’n foto’s maar oké waren. Als ik nu ga kijken naar de foto’s die ik maakte voordat m’n depressie roet in het eten gooide, vind ik ze wel meer dan oké. Ik vergelijk mezelf altijd teveel met anderen en vind mijn foto’s niet goed genoeg om mezelf een fotograaf te noemen.

Om dat beeld van mezelf te veranderen wil ik het fotograferen weer oppakken. De foto’s die ik nu maak zijn bij lange na niet zo mooi als 10 jaar geleden, maar dat komt ook doordat ik er een hele tijd niet mee bezig ben geweest. Ik moet het in feite weer vanaf 0 oppakken en naar het punt toe werken waar ik was gebleven.

Maar ook op dat punt heb ik het mis. Want hoewel ik het mezelf weer een beetje moet aanleren, heb ik in die 10 jaar wel heel veel geleerd. Ik heb alle nieuwe lessen misschien niet bewust meegenomen en opgeslagen, maar het is wel zo. Anders had ik laatst op het feest dat ik mocht fotograferen meer slechte dan goede foto’s gemaakt. De foto’s van het feest zijn goed gelukt omdat ik in de afgelopen jaren toch meer kennis heb vergaard dan ik dacht.

Ik heb meerdere projecten die ik al veel te lang heb verwaarloosd, dus die ga ik allemaal weer oppakken. Sommige projecten was ik al gestart (ABC Portraits) en hoewel ik de paar foto’s die ik ervoor gemaakt heb nog leuk vind, denk ik toch dat het beter is als ik ook daarmee opnieuw start. Ik ben tenslotte niet meer de persoon die ik toen was en dat wil ik graag uitbeelden door nieuwe foto’s te maken.

[ SCHRIJVEN DRIELUIK ]

Schrijven

Net zoals met fotografie deed ik vroeger veel meer met schrijven dan nu. Ook hiermee voelt het alsof ik weer helemaal opnieuw moet beginnen en mezelf wederom moet leren schrijven. Ik liep heel lang met het idee dat ik mijn schrijfstijl opnieuw moest ontdekken, alsof ik ooit weer zo kon schrijven zoals ik 10 jaar geleden deed.

Nu weet ik dat ik nooit meer hetzelfde zal klinken als voorheen. Als persoon ben ik enorm veranderd en dat zal geheid te merken zijn aan mijn verhalen.

Bloggen doe ik tegenwoordig het liefst in het Nederlands, maar mijn fictieve verhalen komen vooralsnog makkelijker uit de pen in het Engels. Misschien komt het wel doordat ik meer Engelstalige boeken lees, maar ik kan me over het algemeen veel beter uitdrukken in het Engels dan Nederlands.

Dankzij de verhuizing heb ik laatst oude floppy disks teruggevonden met oude verhalen erop. Ik schreef vroeger heel veel fanfiction en hoewel sommigen best corny en awkward zijn, zitten er ook een paar pareltjes tussen. Het plan is om die aan te passen en te bewerken zodat ik ze hier op mijn blog aan kan bieden als ebook.

Verder ga ik eindelijk serieus aan de slag met het boek dat al jaren in m’n hoofd zit. Tien jaar geleden had ik al een eerste versie geschreven, maar uiteindelijk was ik daar helemaal niet blij mee en probeerde ik het elk jaar met NaNoWriMo opnieuw. Ik gaf veel informatie te snel in het verhaal en ik weet nu dat ik sommige dingen ongezegd kan laten om de lezer zo de kans te geven om het zelf uit te vinden tijdens het lezen.

Op mijn blog heb ik Fiction Friday in het leven geroepen zodat ik in ieder geval elke week iets korts schrijf om te delen.