Mijn leven tegenwoordig

Ondertussen is het alweer bijna een jaar geleden sinds ik voor het laatst iets heb geschreven hier op mijn blog. Het is nooit iets dat bewust gebeurde, maar eerder als een reactie op mijn mindset. Tja, als je zo diep in een depressie zit zoals ik heb meegemaakt de afgelopen jaren is dat ook niet zo raar. 2019 is sowieso als een waas aan me voorbij gegaan met maar een paar kleine lichtpunten erin. 2020 daarentegen is helder begonnen en lijkt erop alleen maar beter te worden. Nee, ik ben nog lang niet zover dat ik kan zeggen dat ik niet meer depressief ben, maar met elke dag die voorbij gaat zie ik steeds meer de goede dingen in plaats van de slechte. Wat er is gebeurd?

De grootste verandering sinds 2020 is begonnen is het feit dat ik ben verhuisd. Ik heb geen nieuw appartement gevonden, maar ben met mijn ouders mee verhuisd naar Kerkrade, Limburg. Mijn vader gaat over een paar maanden met pensioen en wilde Amsterdam uit om meer Bourgondisch te gaan leven, meer zoals onze vakanties in Frankrijk. En aangezien we hier ook al familie hadden wonen bleef bij hem Kerkrade heel erg in zijn hoofd zitten. Hij had ook gekeken in andere plaatsen in de buurt, maar wat zijn we nu blij dat Kerkrade is gekozen.

Tijdens het hele proces van een huis zoeken zat ik in het diepste van mijn depressie ooit; ik kwam uit een leefsituatie die me een burn-out had bezorgd en ik was toch ook een beetje bang om naar het zuiden van het land te verhuizen. Toen mijn ouders naar huizen gingen kijken ben ik dus ook niet mee gegaan want dat zou het allemaal al ontzettend echt maken. Ik vermeed alles dat met de verhuizing te maken had totdat het echt niet meer kon en ik toch echt moest beginnen met het inpakken van de spullen. Mijn persoonlijke inboedel uit mijn appartement stond al sinds vorig jaar juli in de opslag en ik had maar een kleine selectie van spullen mee terug genomen naar het tuinhuisje bij mijn ouders, dus het inpakken van mijn eigen dingen viel wel mee. Het uitzoeken van de dingen die mijn ouders de afgelopen 30 jaar in dat huis gespaard hadden was een heel ander verhaal. Er is heel wat naar de kringloop gegaan, weggegeven aan kennissen en weggegooid, maar er is ook heel veel meer meegekomen naar Kerkrade dan we allemaal hadden gedacht.

Op 3 januari was het dan zover: de verhuizing naar Kerkrade. De dag ervoor waren de verhuizers geweest, hebben 1 vrachtwagen helemaal volgegooid en daarna nog een kleinere wagen halfvol. Zij kwamen op 6 januari naar Kerkrade om ze te legen in het nieuwe huis, dus we moesten zelf spullen meenemen om 3 dagen mee te kunnen leven. Mijn vader zijn bus kon wonder boven wonder nog rijden, zo volgestampt met spullen was het. En mijn moeder haar kleine autootje zat ook zo ontzettend vol dat zelfs de passagiersstoel bezet was. Toen ik de deur van mijn tuinhuisje achter me dicht deed kwamen er wel wat tranen en had ik een brok in mijn keel, maar door de hectiek van de verhuisdag heb ik er niet al teveel bij stil kunnen staan. Het was toch raar om afscheid te nemen van het huis waar ik de meeste jaren van mijn leven heb doorgebracht.

En toen kwamen we aan in Kerkrade. Mijn ouders waren er uiteraard al een paar keer geweest, maar voor mij was het de eerste keer en eerlijk? Ik voelde me bij aankomst al meteen helemaal thuis. Het huis is super en er hoefde gelukkig niet al teveel te gebeuren, maar uiteraard stonden de eerste paar weken in het teken van een kleine renovatie. Ik kon kiezen uit 2 kleine slaapkamers en koos voor de kamer met het mooie blauwe behang. Van de vorige eigenaren hebben mijn ouders de bedden van de kinderen overgenomen plus nog wat andere spullen, dus mijn slaapkamer had ik zo ingericht… Na levering van onze spullen tenminste. Het grootste deel van mijn eigen inboedel kon uiteraard niet in het huis gezet worden en dat staat nu in de opslag, maar de dingen die ik om me heen móet hebben (boeken, Egyptische beelden en Funko Pops, bv) maken mijn slaapkamer net wat leuker. Ik kan niet verven of behangen want zo handig ben ik niet, maar mijn vader is al aardig bezig geweest in huis.

Sinds ik hier ben en echt heb kunnen settelen voel ik me een heel stuk beter dan in Amsterdam. Terwijl ik daar was had ik geen idee hoe graag ik eigenlijk weg wilde uit de drukke stad, hoewel ik vaak genoeg heb gezegd dat ik op het platteland wilde gaan wonen. Dat was eigenlijk meer een droom waarvan ik dacht dat het toch nooit uit zou komen. Ik woon natuurlijk nog steeds niet op het platteland, maar de rust die hier is doet me al ontzettend goed. En de natuur is hier veel dichterbij: mijn favoriete plekje op dit moment is de Brunssummerheide waar ik heerlijk in het bos kan wandelen of over de heide. Sunny vind het daar ook geweldig dus dat wordt zeker een vast plekje om lekker te genieten.

Binnenkort ga ik beginnen met de zoektocht naar een eigen huisje, maar voor het moment geniet ik enorm van de positieve veranderingen in mijn leven. Ik ben er nog lang niet en heb nog steeds dagen dat ik liever in bed blijf liggen, maar die worden gelukkig steeds minder. In de laatste maanden van 2019 vroeg ik me af of ik het wel aan zou kunnen om te verhuizen naar een hele andere locatie, maar ik denk nu dat het alleen maar goed is geweest. En na alles dat ik heb overleeft de afgelopen jaren kan het vanaf nu alleen maar beter worden.

Laat een reactie achter