Ik vs mijn angststoornis

Volgens de stress die zich de laatste periode in mijn lichaam heeft opgebouwd is het uiteindelijk weer eens tijd om iets te gaan doen. Wat? Weet ik veel. Bloggen, blijkbaar. Schrijven, verhalen vertellen, of ze nou fictief zijn of niet. Delen, deel uit maken van. Een angststoornis is belachelijk eenzaam, let me tell you.

Zal ik eens echt eerlijk zijn? Open en bloot, mijn échte gedachten er eens uitgooien?

Eén deel zegt volmondig JA. Het andere deel maakt van de angst een warme deken. Welk deel wint? Welke denk je?

Angststoornis. Negatief zelfbeeld. Sociale fobie. Ooit was ik blij met die diagnoses, maar nu? Not so much. Alsof ze een label zijn dat bepaalt wie ik ben en waar ik me aan vastklamp wanneer het niet goed gaat.

Ik weet dat het de reden is dat ik niet zo functioneer zoals ik behoor te functioneren, maar tegenwoordig voelt het echt meer als een excuus. Omdat ik er niet uitkom, no matter how hard I try.

Hulp wil ik wel weer zoeken, maar om te horen dat het maanden gaat duren voordat je überhaupt een intake gesprek kan krijgen geeft me weinig hoop. Het is niet alsof ik niets weet; ik heb therapie gehad, veel geleerd over de menselijke psychologie en ik weet best wat ik allemaal kan doen om in ieder geval weer een eerste stap in de goede richting te zetten.

Dus gaan we weer bloggen, mijn angststoornis en ik. Mijn angststoornis wil het liefste deze hele tekst verwijderen, ik wil het publiceren. We zullen zien wie er vandaag wint.

Laat een reactie achter