Hoe leuk een depressie kan zijn

Uiteraard zeg ik dat met een gigantische lading sarcasme, want een depressie is absoluut niet leuk. Het ging de afgelopen maand niet goed met me, absoluut niet, en ik verborg mezelf voor de rest van de wereld. En waarom? Er gebeurde iets waar ik totaal geen controle over had, maar wat wel invloed had op een aantal gebeurtenissen in mijn leven. Ik zou dingen gaan doen, maar moest de plannen helaas last-minute afzeggen omdat ik een fout had gemaakt. Daarop volgde schaamte en als er iets is waar ik compleet van dichtklap dan is dat falen. (Hi, extreme vorm van faalangst!) De eerste paar dagen heb ik nog geprobeerd om de positiviteit er in te houden, maar het duurde niet lang voordat ik de mist weer als een warme deken om me heen had gewikkeld. Sociale contacten heb ik nauwelijks gehad: ik ging alleen naar buiten voor Sunny, boodschappen en belangrijke afspraken; zelfzorg was ver te zoeken waardoor ik helemaal niet meer lekker in mijn vel zit.

Wat ik de afgelopen maand heb gedaan? Films, series en YouTube video’s gekeken; obsessief settlements gebouwd in Fallout 4; mijn boerderij in Stardew Valley een nieuw uiterlijk gegeven; meerdere huizen gebouwd en ingericht voor families met wie ik nog niet heb gespeeld in De Sims 4; etcetera. Ik geloof dat het beeld duidelijk is: I ain’t done shit. Ik had ook nergens zin in, met Sunny wandelen was een hele opgave qua energie en eten was ook een ding. Af en toe at ik gewoon hele dagen niet. Goed bezig, hè? In het moment zelf had ik het niet door en schoof het af op andere dingen.

Achteraf – nu de mist weer is opgetrokken en ik de wereld weer helder zie – kan ik me maar weinig herinneren van de afgelopen maand. Videospellen – die herinner ik me wel, maar voor de rest? Ik weet dat ik naar mijn ouders ben geweest om te werken, maar die inzet was 1 procent. Mijn buren heb ik af en toe gezien, maar ook niet veel. Social media heb ik vermeden, behalve af en toe door Instagram scrollen. Ikzelf heb niks online gezet in de afgelopen maand en dat allemaal omdat mijn negatieve zelfbeeld weer de voortouw nam op de weg naar de bodem van het dal dat Depressie heet.

Ik sta nu nog redelijk onderaan de metaforische berg dat het dal omringd, maar wil graag omhoog klimmen naar de plek waar ik de zon weer kan zien. Guess I should start climbing.

Laat een reactie achter