Het verhaal tot nu toe

Op een dag in december 2012 stond ik voor de grote ramen van ons huisje in Frankrijk en keek omhoog naar de zon. Een paar dagen eerder had ik Hémie ontmoet; de ontzettend lieve, schattige hond van vrienden. Eindelijk wist ik welke ras hond voor mij perfect zou zijn qua karakter en grootte. Op die dag stond ik dus voor de grote ramen van ons huisje in Frankrijk en keek omhoog naar de zon. Met mijn ogen dicht en de warmte op mijn gezicht zag ik haar al voor me: een kleine, blonde Amerikaanse Cocker Spaniël. Mijn kleine viervoeter. Ik had haar nog niet ontmoet, maar ik wist haar naam die dag meteen: Sunny. Een maand en een paar dagen later (24 januari 2013 om precies te zijn) sloot ik haar in mijn armen met de belofte om haar nooit meer los te laten.

Oh, ze was zo klein en schattig! Het was die dag aan het sneeuwen en al bibberend van de kou verborg ik haar in mijn jas, waarin ze nauwelijks terug te vinden was vanwege haar kleur. Ze was zo klein dat ze die avond op mijn borst in slaap viel en ik bijna niet durfde te gaan slapen omdat ik haar dan zou moeten verplaatsen. Vanaf dag 1 doet mijn hondekind haar naam eer aan en is ze het zonnetje in huis. Ze is een circus-hond en doet graag trucjes voor een snoepje en af en toe denkt ze dat ze een mens is, met dezelfde trekjes.

Hier een héle kleine greep van het grote aantal foto’s die ik in de afgelopen 5,5 jaar van mijn kleine zonnestraaltje heb gemaakt.

tsd-102

Voordat ik zelf een hond had hoorde ik altijd horror verhalen over het zindelijk maken van puppies, dus ik hield m’n hart al vast. In mijn gedachten was ik een paar weken bezig om Sunny duidelijk te maken dat ze binnen niet mag plassen of poepen, maar in werkelijkheid stond mijn slimme dame binnen drie dagen al voor de deur te piepen als ze een boodschap moest doen.

tsd-103

Oh, ze was zo schattig toen ze zo klein was. En venijnig. Tijdens het spelen wilde ze haar tandjes nog wel eens gebruiken en die dingen deden best pijn als ze weer eens te hard beet. Gelukkig heeft ze dat afgeleerd en als ze per ongeluk wel te hard bijt tijdens het spelen hoef ik maar ‘Au!’ te roepen en ze stopt gelijk.

tsd-104

Prinses Sunny is eigenwijs. Heeft ze geen zin om te eten? Dan draait ze haar koppie gewoon van het eten weg, met haar neus opgeheven in de lucht. Geen zin om op straat te gaan? Dan gaat ze rustig op haar kont zitten en komt er niet vanaf. Ze luistert goed… Wanneer ze daar zin in heeft. 🙂

tsd-105

Ze houdt van knuffelen. Als je op de bank zit en er een plekje vrij is dan komt ze heerlijk bij je liggen, ofwel tegen je aan of gewoon pontificaal op schoot. Ze mag bij mij op bed slapen en het gebeurt vaak dat ik wakker word en ze helemaal tegen me aan ligt. Het zesjarige meisje dat in me leeft is elke keer dat dat gebeurt weer blij dat haar droom is uitgekomen.

tsd-106

Ze is een geweldige hond, maar heeft nog wel haar “probleempjes”. Zo is ze onzeker en daardoor best wel schrikachtig; af en toe slaat ze aan bij het minste geringste geluidje en krijg je haar alleen stil door haar aan te halen. Dat is natuurlijk niet de beste manier want aanhalen in dat moment betekent voor haar dat ik haar reactie goedkeur – en dat is helemaal niet zo. Maar goed, tegen haar schreeuwen om stil te zijn zou ook niet helpen dus we zijn daar nog wel even mee bezig.

tsd-107

Haar favoriete plek is het bos achter ons huisje in Zuid Frankrijk, maar aangezien we daar niet elk weekend even naar toe kunnen doen we het met het Amsterdamse Bos. Ze vind het heerlijk om kriskras door de bomen te rennen, zichzelf in het water te werpen en dan in het zand te rollen. Of, zoals ze ooit eens deed, in de modder van het paardenpad. Ze was toen even zwart in plaats van blond.

tsd-108

Ze is geen groot fan van andere honden. Hoe vaak ik ook met haar naar het park ga om sociaal te doen, Sunny blijft altijd bij me in de buurt en speelt weinig met andere honden. Ik vind het jammer, maar aan de andere kant heb ik van andere hondeneigenaren gehoord dat hun viervoeter ook zo is dus zo raar is het niet.

tsd-109

Laat een reactie achter