Het leven met een angststoornis in deze tijd

Het is niemand ontgaan dat de hele wereld op z’n kop staat op dit moment. COVID-19 zorgt ervoor dat we nu allemaal opgesloten zitten in onze huizen en weinig kunnen ondernemen. Voor mij betekende het dat mijn angststoornis weer werd aangewakkerd en ik me helemaal terug trok van de buitenwereld. Afgezien van wandelingen met Sunny en een enkele keer boodschappen doen kwam ik het huis niet uit. Het leven valt al niet mee op dit moment, maar met een gegeneraliseerde angststoornis is het nog een tikkeltje erger.

Tijdens het vermijden van de rest van de wereld vanwege het virus, wat al een grote stress-factor is, was ik ook niet blij met mezelf. Het ging juist net zo lekker; ik was goed bezig met m’n blog, had fotograferen weer opgepakt en ging vol goede moed de toekomst tegemoet. En toen opeens niks meer.

Het logische deel van mijn brein verteld me dat het niet uit maakt: het is ook een enge tijd op dit moment. Maar het emotionele deel van mijn brein heeft nog steeds meer invloed, waardoor ik beter luister naar het geschreeuw van “OH MY GOD, EEN VIRUS, ONTWIJK HET ZOVEEL MOGELIJK! DOE NIKS MEER, BLIJF THUIS EN BEWEEG JE NIET!”

Dat heb ik dus gedaan, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik er nu wel klaar mee ben. Ik heb geen zin meer om als bang konijntje mezelf te verstoppen in een hoopje hooi.

Begrijp me niet verkeerd: ik zal nog steeds voorzichtig doen en zoveel mogelijk thuis blijven zoals wordt aangeraden, maar dat hoeft niet te betekenen dat ik niks doe. Ik heb meer dan genoeg inspiratie om een maand lang mijn blog te vullen en daarvoor hoef ik niet eens de deur uit.

Qua fotograferen kan ik thuis heel veel en heb ik ook op dat gebied nog ideeën die er al jaren op wachten om uitgewerkt te worden. Mijn studio spullen staan nog in het huis en ik kan dat er bijpakken wanneer ik het nodig heb.

En, last but not least, om te schrijven heb ik niets extra’s nodig dan pen en papier.

Op dit moment zou mijn angst echt meer als een excuus zijn dan een reden. Ja, de wereld is een beetje eng op dit moment, maar dat hoeft niet te betekenen dat je niet verder gaat met je leven. Daarom pak ik de draad weer op daar waar ik gebleven was.

En als ik me dan toch op het positieve focus: deze keer pak ik het binnen een maand weer op terwijl ik in het verleden met jaarlijkse intervallen betere periodes had. Dat, in mijn ogen, is vooruitgang.

We leven allemaal volgens het aloude concept van vallen en opstaan, dus waarom ik zou dat niet doen? Ik blijf tenminste opstaan om het elke keer weer op te pakken en een nieuwe poging te doen. Op een dag kom ik er wel. 🙂

Laat een reactie achter