3 games waarvoor ik thuis blijf

Ik game al m’n hele leven. Als klein kind speelde ik een Donald Duck spel op de Commodore 64. Toen ik iets ouder was kreeg ik een Nintendo Entertainment System (die ik nog steeds heb) waar ik heel wat uurtjes op heb gespeeld. Na een pauze in mijn tienertijd begon ik te gamen op een Playstation 2, maar dat was nooit van mij: mijn toenmalige vriend leende het me geregeld.

Tegen de tijd dat ik 20 werd was gamen op een PC een ding en dat heb ik dus ook een tijdje gedaan. Ergens in dezelfde tijd als het gamen op een PC kreeg mijn vader een gratis Playstation 3 bij zijn nieuwe auto, die ik natuurlijk claimde. Oh, en ik vergeet bijna de Wii te vermelden, waarop ik over het algemeen Wii Fit oefeningen deed met de balance board. In 2013 kocht ik een Xbox One, omdat het de enige console was waar de nieuwe Tomb Raider op zou verschijnen.

Tegenwoordig ben ik meer van de Playstation 4 en daar speel ik onderstaande games op.

The Witcher 3: Wild Hunt

Ook al game ik al mijn hele leven, het spel dat van mij écht een gamer maakte is The Witcher 3. Het is het eerste spel waarvoor ik echt moest leren hoe te vechten tegen alle monsters en mensen en niet te button mashen, iets dat ik in het verleden heel veel deed. Ik dacht dat ik redelijk goed was, maar totdat ik The Witcher 3  begon te spelen had ik dat echt niet door.

Ik wist helemaal niets van The Witcher 3: Wild Hunt af toen ik het kocht. Het enige dat ik wist was dat de beslissingen die je neemt in het spel ook echt invloed hebben, iets dat voor mij in die tijd nieuw was voor games. Tijdens mijn eerste playthrough was ik meer gefocust op het verhaal en liet ik heel wat side quests links liggen, dat geen goed idee was. Daar kwam ik achter tijdens mijn volgende playthrough, dat ik meteen begon nadat ik het de eerste keer had uitgespeeld. Van de drie eindes die je kan krijgen met deze game kreeg ik uiteraard de slechtste, dus ik wilde meteen opnieuw beginnen om het recht te zetten.

Als ik het spel nu weer opstart verbaas ik me af en toe nog steeds over wat ik allemaal heb gemist. De wereld waar het zich in afspeelt is zo groot en je kan zoveel doen, dat je er echt maanden aan kan besteden voordat je überhaupt bij het einde van het verhaal bent. Met de toevoeging van de DLCs werd het nog groter. Hearts of Stone breidde het gebied uit waar je je al in bevond en Blood and Wine voegde een heel nieuw gebied toe.

Blood and Wine is zeker weten mijn favoriete DLC. De eerste keer dat ik het begon te spelen werd je opeens neergezet in een heel ander gebied waar ik meteen verliefd op raakte want het deed me zó denken aan Frankrijk. (J’aime la France!) Al rijdend op het paard Roach of wandelend als Geralt: ik was meer gefocust op het mooie landschap dan de quests. Ik waande me echt in Zuid-Europa: het is een mooie mix van Franse, Italiaanse en Spaanse architectuur. De combinatie met fantasy elementen, zoals de Elven ruïnes maken er een hele mooie omgeving van.

Kortom: mijn game-of-forever is zeker The Witcher 3: Wild Hunt. Als je me volgt op Instagram heb je al vaker foto’s langs zien komen met mijn Geralt en Ciri beelden, de Funko’s die ik heb en een aantal andere dingen. Ik ben gek op de personages en de wereld (hoe grimmig het ook is).

Heb je niks met games, maar ben je wel benieuwd naar deze wereld? De games zijn gebaseerd op een serie boeken van Andrzej Sapkowski en ook die kan ik zeker aanraden!

Horizon Zero Dawn

Toen ik mijn PS4 in 2017 kocht was het in combinatie met dit spel. Ik had geen idee waar het over ging, maar het zag er wel cool uit. Ik speelde eerst wat andere spellen (Kingdom Hearts bijvoorbeeld) voordat ik in deze wereld dook. Toen ik eenmaal begon had ik écht geen idee in wat voor een wereld ik terecht kwam. Ik dacht serieus dat het een compleet fictieve wereld was, heel anders dan onze aarde, maar al spelende kwam ik erachter dat ik het hartstikke mis had.

In Horizon Zero Dawn speel je als Aloy, een 18-jarige Nora, met wie je traint om goed te worden met een boog en pijlen. Ze is atletisch, slim, sympathiek en één van de weinigen in haar wereld die wil weten hoe de Old Ones leefden. De restanten van de Metal World, zoals zij het noemen, is het enige dat is overgebleven van de oude bewoners van de wereld.

Ik wil er eigenlijk niet al te veel over zeggen, want als je het spel nog niet hebt gespeeld maar dat wel wil doen is het veel leuker om er al spelende achter te komen. Wat ik je wel kan vertellen is dat ik, tijdens mijn eerste playthrough, meerdere keren zo freaked out was dat ik even van het spel weg moest lopen. Dan ging ik even met Sunny op straat om mezelf eraan te herinneren dat de wereld nog bestaat.

Net zoals The Witcher 3: Wild Hunt is dit een open wereld, ook heel groot en met ontzettend veel side quests om te doen. Na mijn eerste playthrough heb ik het nog 2 keer gespeeld: 1 keer omdat ik wederom een hoop side quests links had laten liggen om me te focussen op het verhaal en daarna nog een keer op New Game + Ultra Hard mode om de Playstation trophy te kunnen bemachtigen. Dit is het eerste spel waarvoor ik echt mijn best heb gedaan om de Platinum trophy te krijgen en dat is me laatst eindelijk gelukt.

In Horizon Zero Dawn vecht je af en toe tegen mensen, maar over het algemeen tegen machines. Sommigen lijken wel een beetje op dinosaurussen, zoals de Thunder Jaw. Ik heb echt moeten leren om strategisch te werk te gaan zodat ik de machines kon verslaan. Wat ook even duurde voor ik het compleet onder de knie had was het stealth gedeelte. Het maakt niet uit welk spel dat heeft; Kim en stealth gingen niet samen. Totdat ik het moest perfectioneren voor HZD. Ik ben nog steeds geen expert (zie onderstaande game), maar voor Horizon deed ik m’n uiterste best.

Assassin’s Creed: Origins

De laatste toevoeging aan mijn verzameling is een spel dat ik al sinds het uitkwam wilde hebben. De grootste reden daarvoor is omdat het spel zich compleet in oud Egypte afspeelt, tussen de piramides en Egyptische mythologie. De franchise waar het bij hoort (Assassin’s Creed) kende ik alleen van Youtube filmpjes en natuurlijk de film die erop is gebaseerd.

In 2017 had ik het spel even geleend van een kennis en had ik alleen het gebied waar het spel begint verkend. Zodra ik dat gebied uit kon met Bayek en ik zag hoe groot de wereld was gaf ik het terug. Dit is wederom weer een ontzettend grote open wereld spel, met zoveel side quests dat ik de meesten ervan nog niet heb gedaan. Ik heb het spel vorige maand pas gekocht, tijdens de March Madness dagen van Playstation, voor een veel goedkopere prijs dan nu. (Het is nu weer €69,99 en ik heb het gekocht voor €14,99.)

Erg veel tijd heb ik er dus nog niet mee gehad, maar wel genoeg om het al uit te spelen. Het was het perfecte spel om mezelf even helemaal af te zonderen van de echte wereld, waar COVID-19 heerst en angst zaait. Ik ging in de vermijdingsstand en Assassin’s Creed: Origins was een welkome vermijdingstechniek om me in te gooien. Daarom was ik ook ontzettend blij dat het zo ontzettend goedkoop was vorige maand.

Ik heb nu wel de neiging om de eerdere games in deze franchise te spelen en als die in PS Now staan zal ik dat misschien wel gaan doen. De hele verhaallijn in onze wereld (want dat zit er ook een beetje in verwerkt) snapte ik namelijk helemaal niet en dat is echt een nadeel van maar 1 spel uit een serie van games spelen. Maar uiteindelijk ging het me eigenlijk meer om de locatie: Egypte. Ik ben al jaren gefascineerd door de vele Goden die de oud-Egyptenaren hadden en wil heel graag een cruise over de Nijl maken, langs alle monumenten.

Dankzij Assassin’s Creed: Origins heb ik dat soort van kunnen doen. Sterker nog, ik ben helemaal tot de top van 1 van de piramides van Giza geklommen! (Zie één van de screenshots hierboven.)

~~~

Ben jij een gamer of heb je er helemaal niks mee? Als je wel een gamer bent, welk spel zou je me aanraden om te spelen? Of juist niet? Als non-gamer, wat zijn jouw gedachten erover?

Laat een reactie achter